فصل دوم سياست هارون الرشيد دربارهء شيعيان و امام موسى كاظم عليه السّلام سياست جديد سركوب‌گرانه هارون الرشيد توانست از خطر يحيى و ادريس ، فرزندان عبد اللّه ، كه دو نهضت بزرگ علوى را در دوران خلافتش برپا كردند ، رهايى يابد ، اما رشيد از اين به بعد فرزندان بيت علوى را به ديده نگرانى و ترس مىنگريست ، ازاين‌رو ، پيشوايان ايشان را دستگير كرد و به حياتشان پايان داد كه در رأس آن‌ها عبد اللّه بن حسن و محمد بن يحيى و عباس بن محمد و موسى بن جعفر عليه السّلام بودند . عبد الله بن حسن اولين قربانى سياست جديد هارون در قبال علويان بود كه او را « عبد الله بن افطس » « 1 » مىگفتند . او در واقعهء فخ از خود دليرى و شجاعت نشان داد تا جايى كه حسين بن على او را جانشين خود معرفى كرد . « 2 » هارون كسانى را فرستاد تا عبد اللّه را از مدينه نزد وى آورند . وقتى او آمد به خليفه گفت : « اى امير مؤمنان ! تو را به خدا سوگند

--> ( 1 ) . افطس به معناى شخصى است كه بينى پهن يا فرورفته دارد . ( 2 ) . تاريخ طبرى ، ج 6 ، ص 415 - 416 / مسعودى ، مروج الذهب ، ج 3 ، ص 337 . در مروج الذهب فقط آمده است كه بعد از واقعهء فخ به عبد اللّه بن حسن امان داده شد . در تاريخ طبرى نيز اين مطلب يافت نشد . در كتاب‌هاى معجم رجال ، قاموس الرجال و تهذيب الكمال فى علم الرجال نام عبد اللّه بن حسن آمده است ، اما گفته نشده است كه به او عبد اللّه بن افطس اطلاق مىشده است . ولى همهء مطالبى كه مؤلف دربارهء او ذكر كرده است در كتاب مقاتل الطالبيين ، ص 491 آمده است . ( مترجم )